Beste Vrienden van de Muziek
De dag begon met de Shostakovich (mijn francofone collega’s gebruiken graag het woord ‘Shosta’) van Dilshod Narzeillaev uit Oezbekistan. Hoewel Oezbekistan al een tijdje los staat van Rusland en Dilshod ook al lang in het Westen verblijft, voel je bij hem toch dat zo typisch Russische vuur waarmee hij die Russische muziek speelt. Ik had dat in het verleden ook bij de Tchaikovsky van Vadim Repin en de Shostakovich van Andrei Baranov: de Russische X-factor. Dilshod is een student aan de Muziekkapel in Waterloo. Zijn leraar daar is de Canadese cellist Gary Hoffman, een van de belangrijkste cellopedagogen van dit moment.
De Spanjaard Alvaro Lozano Cames verloor vijf kostbare minuten van zijn repetitietijd omdat hij - om een mij onbekende reden - te laat op het podium verscheen. Ook hij speelt het concerto van Shostakovich. Volgende week donderdag wordt dus ‘Shostadag’ (en woensdag wordt ‘Prokodag’). Ook Alvaro speelde de volledige cadens tijdens deze repetitie. We hebben tegenwoordig een aanzienlijk aantal Spaanse collega’s in het BNO. U kunt al raden wie hun favoriet zal zijn!
Ik was persoonlijk erg gefascineerd door de Barber van Leland Ko (de kandidaat uit Boston, die vrijdagavond als eerste zal spelen), niet alleen omwille van zijn gedurfde keuze om dit stuk te spelen, maar vooral door de manier waarop hij het brengt. Hij is echt een grote artiest! Waaw!
Na de middagpauze (de ciabatta vandaag was er een met bacon, half gesmolten cheddar en dunne schijfjes rode ui) was het de beurt aan de Shosta van de Poolse finalist Krzysztof Michalski, die vrijdagavond als tweede zal spelen. (Naar verluidt is ‘slechtstschrijvend’ het woord met het meest aantal medeklinkers, maar ik vind ‘Krzysztof’ ook een heel verdienstelijke poging). Deze ontzettend lieve, bescheiden en sympathieke jongen zette een heel erg mooie Shostakovich neer. Iedereen in het orkest was onder de indruk, maar toch was “I need to practice” zijn spontane reactie op het applaus dat hij van ons kreeg. “You have one more week”, antwoordde Antony Hermus met een knipoog. Let volgende week bij het concerto van Shostakovich op de vele solo’s in het orkest: niet alleen de houtblazers, maar vooral ook de (enige) hoorn, de celesta (u weet wel, dat pianoklavier dat klinkt als een hemels klokkenspel) en de pauken, waar collega Katia een paar keer ongemeen hard dient op te meppen.
De Canadees Andrew Byun deed zijn Dutilleux-repetitie met een felblauwe kinesiotape op zijn linkerhand en -pols. Ik vernam eerder al in de wandelgangen dat zijn deelname volgende week zaterdag twijfelachtig zou zijn omwille van die tendinitis, maar volgens wat ik vandaag zag en hoorde, komt het allemaal dik in orde! Wat een cellist !! Ook weer een leerling van Gary Hoffman in Waterloo.
De dag eindigde met de Koreaanse Tae-Yeon Kim, die op een fenomenale wijze Lutoslawski speelde. Net als Hayoung Choi, de laureate van het vorige celloconcours in 2022, speelde ze deze bijzonder ingewikkelde partituur uit het hoofd. Ik heb met open mond naar die jongedame zitten luisteren. Echt ongelooflijk knap!
Het waren tot nog toe lange en vermoeiende repetitiedagen. Orkest en dirigent werken in een constante haast-modus. Er gaat geen halve seconde verloren en Antony Hermus houdt constant de druk op de ketel. Ik denk dat hij bekaf moet zijn op het einde van de dag. De orkestleden hebben af en toe eens een stuk vrij, maar de dirigent is de enige op het podium die elke minuut van deze KEW-finale meemaakt, wat zeg ik, meetrekt! Gelukkig krijgen we allemaal massa’s energie terug van al die bijzonder getalenteerde finalisten. Het respect van ons orkest voor die jonge, breekbare mensen is bijzonder groot. En ik heb het gevoel dat dat respect ook wel wederzijds is.
Hier in Bozar doet het hardnekkige gerucht de ronde dat het buiten mooi weer zou zijn. Eens kijken of dat vanavond nog altijd zo is!
Tot morgen!
Bram