Beste Vrienden van de Muziek
Diezelfde vlieg zat er gisterenavond weer! Het is zo een dikke, vette str….vlieg, die je wel verwacht in een paardenstal, maar niet in de Henry Le Boeufzaal van Bozar tijdens de KEW. Ze cirkelde vaak boven het orkest en had het nu vooral gemunt op een paar collega’s bij de altviolen, vlak voor mij. Ze was wel zo slim om niet op mijn partij te landen; ik heb ze dus niet kunnen spelen. Ach, misschien is het gewoon een vlieg die heel erg van klassieke muziek houdt? Dat moet toch kunnen?
Gisteren begon de avond met Yo Kitamura, die volledig speelde volgens mijn verwachtingen. Zijn Prokofiev was feilloos en snel als een Shinkansen. Ik heb mateloos veel bewondering voor deze cellist. De vraag is of Yo in de bovenste helft van de tabel zal eindigen. Misschien net iets te veel snelheid en techniciteit en wat te weinig artisticiteit?
De meningen over Ivan Sendetsky waren vrij verdeeld. Ik beluisterde zijn Shostakovich vanuit de corbeille, daar waar de jury zetelt. Uitzonderlijk goede cellist, zonder twijfel, maar er komen volgens mij deze week nog versies van dit stuk, die pakkender en beklijvender zullen zijn dan wat Ivan vandaag liet horen.
Na twee avonden KEW heb ik het gevoel dat we nog geen echte klap op de vuurpijl gekregen hebben. Ongelooflijk goede kandidaten, dat wel, maar nog niemand waarvan we helemaal in zwijm zijn gevallen.
De sfeer in het orkest blijft intussen erg goed. Het BNO zit sinds een tijdje in een opwaartse spiraal. Dat komt onder andere door de aanstelling van de nieuwe intendant, Bob Permentier, die dertig jaar lang zelf orkestlid is geweest (fagot). Hij heeft dus de overstap gemaakt van ‘het podium’ naar ‘den bureau’ en weet als geen ander wat er al jaren in het orkest leeft en wat een orkest(musicus) nodig heeft om goed te functioneren. Dat heeft heel snel geleid tot een gestroomlijnde samenwerking met de orkestvakbonden. (Het is ooit anders geweest in ons orkest…) Bovendien heeft hij als cultuurmaker - hij was jarenlang ook artistiek directeur van het festival B-Classic in Tongeren - een heel duidelijke visie op de positie en functie van een grote cultuurinstelling als het BNO in ons land (met zijn complexe structuur) en in de Brusselse regio (in al haar diversiteit, van Molenbeek tot Waterloo). Onze nieuwe intendant zit ook voor heel veel zaken op dezelfde golflengte als de nieuwe directie van Bozar: CEO en artistiek directeur Christophe Slagmuylder en programmator muziek Jeroen Vanacker. (“Die mayonaise pakt…”, zou Piet Huysentruyt zeggen). Kijk maar eens op de BNO-site naar de programmatie voor volgend seizoen. Die is top! Voeg daarbij het vele goede werk dat chef-dirigent Antony Hermus al enkele jaren met het orkest verricht, een aantal heel interessante gastdirigenten, de dynamiek ontstaan door de prachtig vernieuwde repetitiezaal (zie mijn column van 20 mei) en een paar grote internationale concerttournees (Japan, Zuid-Korea, …) . U zult dus begrijpen waarom ik durf te schrijven: het gaat goed met het BNO! De belangrijkste ‘dreiging’ zou nog kunnen komen vanuit de federale overheid, die overal miljarden moet besparen. Zoals u wellicht weet, zijn alle culturele instellingen in ons land gewestelijke materie, behalve drie: het BNO, Bozar en De Munt, de zogenaamde ‘federale culturele instellingen’. Die staan onder federale bevoegdheid en worden per regeringsvorming ondergebracht bij een van de federale ministers. Deze legislatuur is dat Jan Jambon, die het voogdijschap over de federale culturele instellingen heel erg au sérieux neemt!
Deze voormiddag repeteerden we met Dilshod Narzillaev en Álvaro Lozano Cames, de twee kandidaten voor donderdagavond, allebei met Shostakovich. Beiden maakten weinig woorden vuil aan het plichtwerk. In de Shosta had ik het gevoel dat Dilshod zijn energie aan het sparen was, om morgen alles te kunnen geven. Alvaro speelde ontroerend mooi. Die jongen is amper 20. Crazy …
De catering vanmiddag was een stoofpotje van kip en champignons, wat een enorm probleem was, want ik lust al van kinds af geen champignons. Ik heb toch nog maar eens, voor de zoveelste keer, een poging gedaan, maar… het komt nooit meer goed tussen de champignon en mijn smaakpapillen
Antony Hermus blijft intussen nog in alle talen zwijgen over de beloofde orkesttraktatie. Hollanders en trakteren, het zal altijd een moeilijk huwelijk blijven!
Ik kijk ontzettend uit naar de Prokofiev van Ettore Pagano vanavond en schrijf u morgen meer KEW-nieuws!
Bram