Beste Vrienden van de Muziek
Gisteren en vandaag nam dirigent Antony Hermus de keuzeconcerto’s door met de twaalf finalisten. Niet met het orkest erbij, maar zelf half pianospelend, half dirigerend. Een deel van de solisten zit al opgesloten in de Muziekkapel in Waterloo, een ander deel loopt nog vrij rond :-) Zo een voorafgaande ontmoeting tussen solist en dirigent is heel belangrijk en is ook in het professionele concertleven de gewoonte. Er wordt besproken hoe men het stuk zal aanpakken, wat de tempi zullen zijn en hoe men de repetitie zal indelen. De ongeschreven regel is dat de solist in principe de vrijheid krijgt om het stuk te spelen naar zijn eigen inzichten en dat de dirigent dat zoveel mogelijk zal opvangen en volgen. Daar zijn natuurlijk enkele praktische grenzen aan: je kunt niet zomaar alles opvangen. Het volgen van een solist is een vak apart voor een dirigent. Sommige dirigenten zijn daar echt niet beslagen in, maar voor Antony Hermus is het één van zijn specialiteiten.
U zal volgende week in het BNO tal van nieuwe gezichten zien. Het orkest zit namelijk al een tijdje in een soort van pensioneringsgolf (als gevolg van een recruteringsgolf een viertal decennia
geleden). Voor mezelf heb ik gemerkt dat ik onlangs de overstap gemaakt heb van
‘de jonge gasten’ naar ‘de anciens’ in het orkest. En ik merk dat mijn veel jongere collega’s - sommigen zouden mijn kinderen kunnen zijn - nu met dezelfde ogen naar mij kijken als ik keek naar mijn grijzende orkestcollega’s, toen ik in het orkest begon.
Wie u niet meer zal zien in het BNO, is onze betreurde concertmeester Alexei Moshkov. Het BNO was enkele maanden geleden op concertreis in Zuid-Korea. Bij de terugreis was er een overstap in Kopenhagen. In de luchthaven van Kopenhagen heeft Alexei een beroerte gekregen. Hij werd
bewusteloos overgebracht naar een ziekenhuis in de Deense hoofdstad en werd na enkele weken naar Brussel gerepatrieerd, maar hij is helaas nooit meer wakker geworden. Hij overleed op 29 oktober 2025 op 57-jarige leeftijd. Ik hoef u niet te vertellen wat een ongelooflijke schok dit is geweest voor ons orkest. Alexei was een erg geliefde collega. Hij was een uitzonderlijk violist (een pur sang vertegenwoordiger van de Russische vioolschool), een heel gewaardeerde
concertmeester én een begenadigd pedagoog. Sylvia Huang, finaliste van de KEW in 2019 en tegenwoordig concertmeester van het orkest van de Munt, is één van zijn oud-studenten. Dit is de eerste KEW die we doen zonder Alexei. Hij is niet meer onder ons. Hij is in ‘Tout un monde lointain’ …
Tot morgen
Bram