Beste Vrienden van de Muziek
De kop is eraf. Het was een mooie avond gisteren!
Enkele losse bedenkingen…
De reacties op de première van het plichtwerk waren, zoals altijd, erg verdeeld. Zoals ik eerder al schreef, is het voor mij moeilijk te beoordelen, omdat ik er zo middenin zit en nooit vanuit de zaal kan luisteren naar het geheel. Wat ik wél weet, is dat het conceptueel een ijzersterk stuk is! (U heeft vast al gelezen over de seizoenen, de bloeiende bloemen, de symboliek erachter. Zie bv. mijn column van 15 mei.) En, we hebben gisteren twee totaal verschillende versies gehoord. Lionel heeft het stuk echt met een grote strik errond verkocht en er iets heel speciaals van gemaakt.
De bedenkingen die ik als orkestmusicus bij het plichtwerk heb, zijn vooral balansmatig. Er zijn in de laatste dagen gelukkig nog tientallen correcties aan het stuk doorgevoerd (op voorstel van Antony Hermus, altijd in overleg met Mandy Fang) om de balans tussen cello en orkest te verbeteren: forte’s (eigenlijk is ‘forti’ het meervoud van ‘forte’) veranderd in pianissimo’s, crescendo’s geschrapt, verdubbelingen ontdubbeld, tutti’s veranderd in solo’s, etcetera… Maar, eigenlijk is het nog niet optimaal. Ik kan me het enthousiasme van elke componist wel inbeelden als de boodschap komt van “Je mag voor het volledige Belgian National Orchestra schrijven!” Zo een groot orkest is voor een componist natuurlijk een reuze-snoepwinkel en het is begrijpelijk dat er op zo een moment enige gulzigheid optreedt. Het resultaat is inderdaad een wat te drukke orkestratie. Maar, zoals gezegd, daar is al serieus aan bijgeschaafd!
Wat er ook van zij, het plichtwerk én de studiequarantaine horen bij de KEW, zoals kasseien horen bij Parijs-Roubaix of gravel hoort bij Roland Garros. En dat mag/moet zeker zo blijven!
Dutilleux dan… Een aartsmoeilijk stuk, dat wellicht daardoor binnen de cello-wereld een VIP-status heeft. Ik blijf er een beetje bij dat het me geen concoursstuk lijkt en ik betwijfel dan ook of je hiermee een wedstrijd als deze kan winnen. Ik wens het Maria toe, maar ik vrees ervoor. En… duidelijk gemerkt toen ik me tijdens de pauze even tussen het publiek begaf: én het plichtwerk én Dutilleux na elkaar is voor het doorsnee concertpubliek des Guten zu viel. En dat kan ik ook ergens volgen.
Wat Lionel betreft: we hebben die jongen echt zien groeien in de drie keer dat we met hem gespeeld hebben. Ik denk dat hij gisteravond boven zichzelf is uitgestegen. Dat was heel mooi om te zien! Zijn plichtwerk was écht top en in Dvorak trok hij al zijn registers open. Ik hoop voor hem dat de jury niet al te zwaar zal tillen aan de intonatie-akkefietjes die hij had.
Vanochtend deden we met Ettore Pagano (met de klemtoon telkens op de eerste lettergreep) de generale repetitie voor morgen. Wat een ongelooflijke, grote, mooie klank heeft die jongen op zijn instrument! Dat is geen cello, dat is een kathedraal!!! En dan weten dat het geen duur, oud, Italiaans instrument is, maar wel een nieuwbouwcello! Zijn Prokofiev zal, wat mij betreft, een van de hoogtepunten van deze KEW worden.
Na de ballekes in de tomatensaus was het de beurt aan Clara Dietlin. Weer met een andere volgorde voor het plichtwerk. De zes kandidaten die tot nog toe langs geweest zijn met hun plichtwerk, kozen alle zes voor een andere volgorde voor de vier seizoenen. Clara speelde daarna haar Prokofiev-concerto niet volledig door, maar had vooraf vastgelegd welke plaatsen ze eruit wou lichten. Ik moet bij dit stuk vaak denken aan die quote van het zoontje van Prokofiev dat zei: “Mijn papa schrijft heel mooie muziek, maar soms een beetje vals.”
Ik feliciteer via deze weg graag ook even mijn eigen papa, die vandaag 83 jaar jong is geworden en zo vriendelijk is om dagelijks mijn schrijfsels te ontdoen van alle tik- en taalfauten!
Gisterenavond zoemde er constant een vervelende vlieg boven het podium. Vanochtend was ze er nog altijd. (Het is dus duidelijk geen eendagsvlieg.) Als ze er vanavond nog is en ze landt op een van de notenbalken voor mijn neus, dan speel ik ze!
Tot morgennamiddag!
Bram